RODZAJE TAŃCÓW

Taniec współczesnyTaniec towarzyskiTaniec ludowyTaniec brzuchaBalet
Co to jest?Taniec oparty na idei baletu, pozbawiony jednak jego sztywnych zasad, w szczególności kładzie nacisk na pokazanie emocji tancerza, który tańcząc układ, stara się opowiedzieć odbiorcy pewną historię poprzez ruchy charakterystyczne dla rodzaju tej opowieści. Taniec współczesny jest bardzo luźną formą tańca, to znaczy, że nie ma ograniczeń tak, jak w balecie, co do ustawienia ciała – tutaj tancerz ma ogromną dowolność w kreowaniu ruchu, wykorzystywany jest tu ciężar ciała, grawitacja, oddech, swingi itp.

Forma rozrywki wywodząca się z tańców salonowych i zabaw ludowych, uprawiana od początku XX wieku. Poszczególne tańce różnią się pochodzeniem, charakterem, schematem ruchów i muzyką. Taniec towarzyski to także dyscyplina zajmująca się tańcami wykonywanymi kiedyś na salach balowych, a obecnie na zawodach organizowanych przez Międzynarodowy Związek Tańców Towarzyskich. W Polsce Polskie Towarzystwo Taneczne (PTT) istnieje od 50 lat.

Taniec ludowy to taki, który reprezentuje tańce i muzykę taneczną ściśle związaną ze środowiskiem w jakim powstał, jego zwyczajami, wierzeniami i tradycjami. Jego nazwa nie jest nazwą gatunkową wskazującą na pochodzenie etniczne, cechy taneczne i muzyczne. Nazwy tańców ludowych, a także tańce środowiska szlacheckiego, które je jako pierwsze przyjęło, np. chodzenie (t. chodzony, pieszy), bieganie (t. goniony, przebiegany) itp. Wiele nazw powstało od śpiewanego tekstu, prawie wszystkie tańce wiejskie były lub są pieśniami.

Nazwa "taniec brzucha" nie jest nazwą oryginalną. W krajach arabskich taniec ten nazywa się "raqs sharqi", co można przetłumaczyć jako "taniec wschodni", "taniec orientalny" lub "raqs al-hizzi". Nazywany bywa także tańcem orientalnym, co niektórzy mylnie odbierają jako określenie tańca wszystkich regionów Orientu, np. Indii i Chin, z którymi nie ma nic wspólnego. Nazwę "taniec brzucha" wprowadzili przedstawiciele cywilizacji zachodniej (Francuzi). Pierwszy raz podobno użyto określenia danse du ventre (fr. taniec brzucha) w stosunku do tańca Ouled Nail, tańczonego w miejscowości Bou Saada w Algierii. Charakteryzował się on tym, że tancerka poruszała wyłącznie mięśniem przepony.

Termin balet posiada kilka powiązanych z sobą znaczeń:

-rodzaj widowiska teatralnego, w którym głównym środkiem wyrazu jest taniec wykonywany przez tancerzy według choreografii z towarzyszeniem muzyki, na tle dekoracji;

-zespół baletowy (na przykład balet Teatru Wielkiego, obecnie Polski Balet Narodowy); utwór muzyczny napisany specjalnie dla widowiska baletowego;

-całokształt sztuki baletowej danej epoki lub kraju (na przykład: balet romantyczny, balet polski).

HistoriaTaniec współczesny powstał na przełomie XIX i XX wieku jako odłam baletu, w którym jednak zabrakło sztywnych reguł tańca klasycznego. Jego korzenie sięgają Europy, a od ok. 1930 roku opanował także Stany Zjednoczone. Wczesny taniec współczesny był miniaturką solowych bardzo skompresowanych efektów – było to całkowitym przeciwieństwem XIX-wiecznych koncertów baletowych.

W X wieku n.e. po raz pierwszy podejmowane są próby ustalenia form tanecznych. Na początku pierwszego, tysiąclecia n.e. zaczęły wyodrębniać się nurty rozwoju tańca: taniec towarzyski, widowiskowy i ludowy. Dzięki prowansalskim trubadurom taniec stał się piękniejszą formą stosunków towarzyskich, taniec pary przeistoczył się właściwie w pantomimę miłosną, a rej w uroczysty pochód. W tym czasie były one ulubioną rozrywką na dworach i zamkach, częścią wszystkich ważnych uroczystości jak np. wesela. W miastach dużą popularność zdobyły tańce mieczowe, których głównymi figurami są: pochód wężem, przechodzenie pod skrzyżowanymi mieczami, a na zakończenia tzw. róża(splot mieczów). W XIV wieku w związku z ożywieniem życia dworskiego znacznie wzrosło zainteresowanie tańcem. Prym pod tym względem wiodła Francja.

Druga połowa XVI i początek XVII wieku to czas, kiedy narodził się polonez – taniec ludowy, wpierw zarezerwowany dla społeczności wiejskiej, jednakże z czasem przeniesiony na same dwory magnackie. Polonez – nazywany tańcem chmielowym, starodawnym, staroświeckim, okrągłym, wielkim czy pieszym, według pewnych opinii nazwa „polonez” pojawiła się dopiero w latach trzydziestych XVIII wieku. Jest jednym z tańców dworskich wchodzących w zacne grono reprezentacyjnych tańców narodowych, niezwykle dostojny, poważny mających w sobie powagę chwili.

Jest to sztuka pochodząca z terenów Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej - rodzaj tańca wykonywanego głównie (ale nie wyłącznie) przez kobiety. Współczesny taniec sceniczny, powstały na początku XX wieku, stanowi połączenie tradycyjnych tańców tych rejonów z tańcem klasycznym, z domieszką inspiracji przenikających z innych rodzajów tańca. Nie jest to taniec sformalizowany tak jak np. taniec towarzyski, gdzie występuje jeden powszechnie uznany kanon dotyczący muzyki, figur i sposobu ich wykonania. Choreografie w tańcu orientalnym wykonuje się solo lub w grupie, podobnie jak w tańcu klasycznym.



Balet powstał z renesansowych maskarad karnawałowych i z triumfów, popularnych we Włoszech, które przerodziły się w widowiska dworskie złożone z recytatywu, śpiewu, muzyki, pantomimy i tańca. Od początku XV w. krystalizuje się specyficzny styl włoski, a jego najwybitniejszymi przedstawicielami są: Domenico da Piacenza i jego dwaj uczniowie: Antonio Cornazzano i Guglielmo Ebreo. Ten ostatni wydał Rozprawę o sztuce tańczenia. W 1489 roku w Tortonie odbył się ślub księcia Mediolanu, Galeazzo Viscontiego z Izabellą Aragońską. Z tej okazji Bergonzio di Botta przygotował dla dworu uroczyste interludium oparte na temacie wyprawy Jazona i Argonautów po złote runo. Można uznać to przedstawienie za pierwsze widowisko baletowe.



O tańcuTaniec współczesny jest mieszaniną wielu tańców jak na przykład: modern dance, taniec nowoczesny, taniec jazzowy a nawet niektóre z tańców towarzyskich. W choreografii mogą mieć także miejsce elementy akrobatyki. Jednak głównym źródłem tego tańca jest taniec klasyczny, znany jako balet. Podstawowe elementy baletu (np. plié, grand plié, pique, fouetté) mają szerokie zastosowanie w tańcu współczesnym i są nieodłącznymi elementami każdego układu. Jednak pomimo tak bliskiej więzi, taniec współczesny powstał jako całkowicie inny taniec, różniący się od baletu przede wszystkim tym, iż mniej ważna jest technika i triki, w przeciwieństwie do uczuć i emocji tancerza. Dlatego znakomity tancerz powinien być uzdolniony aktorsko – i z tą myślą powstał Teatr Tańca Współczesnego.

Tańce standardowe (ST): (kolejność jak na turniejach)

-walc angielski

-tango (dawniej taniec latynoamerykański)

-walc wiedeński

-foxtrot

-quickstep

Tańce latynoamerykańskie (LA): (kolejność jak na turniejach)

-samba

-cha-cha

-rumba

-pasodoble (dawniej taniec standardowy)

-jive

Tańce ludowe to przede wszystkim zamiłowanie do tego, co rodzime, do korzeni. To niebywała miłość, którą przekazują sobie narody, rodziny, małe enklawy, a wszystko po to by pamięć o nich była zapamiętana i rozpowszechniana. Zawierały w sobie wszystko to, czym charakteryzował się dany region. Do trzech najbardziej znanych polskich tańców należy niewątpliwie mazurek - taniec wywodzący się z mazura, oberka i kujawiaka, chodzony (prowadzony w trakcie obrzędów weselnych przez statecznych mężczyzn), za nim podąża polonez – bez wątpienia należący do reprezentacyjnych tańców narodowych, pierwotnie tańczony wśród ludu, dopiero w późniejszym okresie przeniesiony na dwory. A na końcu ten taneczny korowód zakańcza oberek – skoczy, żywy, radosny, tak jak polska wieś i miasteczka, jak tradycja, którą pielęgnujemy po dziś dzień.

Wyróżnić można bardzo wiele odmian tańca orientalnego, a także tańce, które są z nim kojarzone lub się z niego wywodzą. Należy pamiętać o płynnych granicach i przenikaniu się odmian, różnicach występujących na terenach krajów oraz o tym, że każdy gatunek inaczej będzie wyglądał u danego nauczyciela (warto porównać na przykład klasykę egipską w wykonaniu Orit Maftsir i Lubny Emam). Jeden z podziałów uwzględnia pochodzenie danego stylu: Egipt, Turcja, USA, Liban, Syria, Maroko, Tunezja. W przypadku nurtu tureckiego i egipskiego wyróżniamy dodatkowo: klasykę i tańce folklorystyczne, które wywodzą się też z innych rejonów Afryki Północnej i Bliskiego Wschodu. Osobną kategorią są odmiany będące fuzją tańca orientalnego oraz innych gatunków tanecznych.

Całość sztuki baletowej danego kraju (np. balet francuski). Wyróżniamy kilka odmian baletu: a) dramatyczny - z wyraźnie zaznaczoną fabułą i akcją, np. Romeo i Julia P.I. Czajkowskiego; b) abstrakcyjny - interpretujący muzykę z założenia samoistną (np. Adaggio T. Albinoniego w interpretacji zespołu C. Drzewieckiego); c) divertissement - wywodzący się ze wstawek tanecznych, które usamodzielniły się w XIX w., a w których nikła intryga stała się pretekstem do rozwinięcia efektownych tańców (np. Jezioro łabędzie P.I. Czajkowskiego); d) suita baletowa - forma przejściowa między divertisesment a baletem abstrakcyjnym, łącząca różne tańce muzyką jednego kompozytora i ogólną koncepcją choreografa (np. Sylfidy F. Chopina).



(20kB)(20kB)(20kB)(20kB)